SOLUK SOLUĞA
Sakar kuklalar gibi ıslak elleriyle
soluk soluğa geçiyor güz.
Sabun köpüğü düşler soluk soluğa.
İçimin bir köşesine sakladığım çocukluğu ararken
kaçırılmış bir tren geçiyor.
Yaşamın alevleri ortasında
varlığının doruğuna tırmanıyor
yeni umutlarla beslediğim semender.
Konuşmalarıma damla damla akan aksanla
bugünün kurtlu meyvesinin boşluğunu,
geleceğin çatlaklarını onarmaya çalışıyorum.
Ne kayık ne kürek ne yelken ne dümen
ne iz ne de belirti var yol gösteren;
hız soluk soluğa.
Yoruldu, boğuldu, öldü sanılan bir halk
kalkıyor dünyanın bir yerinde,
yürüyor zorbanın üstüne,
anlıyorum, ondan sesimin böyle yıldızlanması.
Aytekin KARAÇOBAN
Yorum Yazın
E-posta hesabınız sitede yayımlanmayacaktır. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişdir.